NL
Sinds haar afstuderen ontwikkelt Danielle Hoogendoorn (1990) een schilderpraktijk waarin het alledaagse het vertrekpunt vormt. Haar onderwerpen komen rechtstreeks uit haar omgeving: de jurk van haar dochter, een ei van haar kippen, de kachel in haar atelier of de geparkeerde Volvo van haar schoonouders. Ogenschijnlijk onbeduidende motieven krijgen in haar werk een zelfstandige beeldende kracht.
Hoogendoorn werkt snel en intuïtief. In korte, intense sessies reduceert ze haar onderwerpen tot enkele beslissende handelingen van vorm, kleur en verf. Die directe werkwijze brengt het beeld op de grens van herkenbaarheid en abstractie. De gieter blijft een gieter, de auto een auto, maar door de schilderkundige vertaling ontstaat ruimte voor een andere manier van kijken.

Onder deze benadering ligt een verlangen naar een ongecompliceerde wereld: een werkelijkheid waarin dingen mogen zijn wat ze zijn, zonder verborgen betekenis of complex verhaal. Het alledaagse wordt niet verheven of gesymboliseerd, maar juist serieus genomen in zijn eenvoud. De keuze voor een onderwerp is vaak bijna toevallig; het is er, en dat is genoeg.
Sinds haar moederschap is die focus op de directe leefomgeving verder aangescherpt. Tegelijkertijd ontstond het verlangen de afstand tussen beeld en kijker te verkleinen. Hoogendoorn wil een wereld maken waar je als toeschouwer als het ware in kunt stappen. Vanuit die gedachte breidt haar schilderkunst zich vanaf 2020 uit naar keramiek, readymades en installaties.
De keramische werken zijn een schilderkunstige vertaling naar de ruimte, vormen die vanuit haar manier van kijken en schilderen ontstaan, maar het platte vlak verlaten en letterlijk volume krijgen. Ook bestaande objecten en eerder gemaakte schilderijen worden opnieuw geassembleerd. Zo verschuift haar werk van het schilderij naar een ruimtelijke beeldtaal waarin schilderkunst, object en omgeving in elkaar overlopen.
Hoogendoorn zoekt niet naar het bijzondere in het alledaagse, maar naar het moment waarop het gewone opnieuw zichtbaar wordt.

ENG

Danielle Hoogendoorn (1990) draws her inspiration from everyday life. Objects and scenes that emerge directly from her surroundings; a tree, a cat, the fireplace in her studio, a rabbit, or her parents-in-law’s Volvo form the starting point of her work. What may seem insignificant at first glance is transformed in her paintings into powerful, archetypal images. The speed and intensity with which Hoogendoorn works demand immediate choices. The result transcends the personal and takes on an open, layered meaning.
The intention behind her work arises from her changed life situation. As a mother, time has become a scarce resource, forcing her to rely on impulsive decisions and on whatever is at hand. This limitation turns into a strength: painting itself takes center stage, rather than inventing a subject or assigning deeper symbolism. A watering can remains simply a watering can, a car merely a car, but in paint they acquire a new presence and intensity. Since 2020, Hoogendoorn’s practice has expanded to include ceramics, readymades, and assemblages. By also using existing objects or earlier works as carriers, she explores how the painterly gesture can take on new forms. In this way, an oeuvre develops that is rooted in the everyday, but continually makes the leap to the universal: the ordinary becomes image, and thereby gains an unexpected expressive power.